©Conseo
 

Kind in de knel

  • Ondersteun de vader en de fantastische moeder die elk willen Có-Ouderen, zelf samen kinderen opvoeden, al dan niet samen wónend. Verbeter taal politiek en cultuur van het maatschappelijk middenveld opdat váder ook in de traditionele gebieden wordt gerespecteerd. Wij moedigen aan vol te houden met grootbrengen van kinderen in voorspoed en geluk …
stop vaderloosheid in Haïti
maandag 11 januari 2010

Flitsscheiding beëindigde 30.000 relaties

DEN HAAG (ANP) - Tussen 2001 en 2009 zijn 30.000 stellen uit elkaar gegaan met een flitsscheiding. Deze manier van scheiden was het populairst in de jaren 2003 tot en met 2005 toen jaarlijks vijfduizend paren er voor kozen. In 2008 maakten ruim 2500 thuiswonende kinderen een flitsscheiding mee. Wel hadden flitsscheiders minder vaak thuiswonende kinderen dan echtscheiders: 53 tegen 72 procent. Dat meldt het Centraal bureau voor de statistiek.

De flitsscheiding werd in 2001 ingevoerd met instemming van het parlement. Stellen konden hun huwelijk beëindigen zonder rechter. Echtparen moesten hun huwelijk eerst omzetten in geregistreerd partnerschap om vervolgens te beëindigen via de ambtenaar van de burgerlijke stand. Kind in de knel én christelijke partijen maakten bezwaar tegen de flitsscheiding, omdat mensen daardoor minder tijd zouden nemen hun beslissing om uit elkaar te gaan te overdenken.

Uiteindelijk werd de flitsscheiding, die in het buitenland niet wordt erkend, vorig jaar afgeschaft. Het aantal flitsscheidingen plus gewone echtscheidingen bij elkaar lag sinds 2001 ieder jaar op ongeveer 35 duizend. Bijna de helft van de kinderen in nederland wordt geboren buiten het huwelijk, veelal bij samenwonende ouders. Het gescheiden gaan wonen van ongehuwd samenwonende ouders telt het Cbs nog niet, ze hebben in 2005 slechts een berekening gemaakt: Jaarlijks zijn er bijna 70.000 beëindigingen van ongehuwd samenwonen, meestal zonder kinderen. Bij echtscheidingen zijn 35.000 kinderen betrokken, bij ongehuwd samenwonende ouders gaat het om 28.000 kinderen.

Lees verder…


Labels:

zondag 6 september 2009

Moderne rolopvattingen en herleving sociale economie

Deelname aan werk mannen en vrouwen

2008
 

Totale bevolking

Netto arbeidsparticipatie

Mannen én vrouwen Mannen én vrouwen Mannen Vrouwen
Leeftijd x1000 %
15-20 998 22,3 24,9 19,6
20-25 975 60,9 63,8 58,0
25-30 978 84,2 89,1 79,3
30-35 1007 85,8 93,5 78,1
35-40 1244 83,8 93,9 73,7
40-45 1288 82,6 92,6 72,4
45-50 1251 80,7 90,0 71,2
50-55 1140 74,9 86,7 63,0
55-60 1078 62,4 76,5 48,0
60-65 1011 26,2 35,6 16,7
65-70 677 5,9 9,1 3,0
70-75 637 2,5 4,2 0,9

© Kind in de knel

Discussie verhoging deelname werk

Update 17 sept

Als de kinderen zes jaar ouder zijn, zouden meer vrouwen aan de slag moeten. Nadat Kindindeknel dit aan orde stelde, kwam ook de Vara met een bijdrage: Nederlandse vrouwen zijn buitengewoon tevreden met hun leven. Voor vrouwen is het hier het paradijs, ze hóeven niet aan het werk of naar de top. Zij geven slechts een kwart van hun netto salaris uit aan kinderopvang en gaan niet méer werken als de kinderopvang gratis wordt of als hun man minder gaat werken. Volgens Marike Stellinga is het verschil in uurloon tussen mannen en vrouwen géen discriminatie, vrouwen hóren minder te verdienen. Jeroen Pauw sprak na de uitzending aan de bar met haar en ontlokte de volgende stelling:

Het zijn niet de werkende moeders die overspannen raken maar de werkende vrouwen zónder kinderen…

Méer wáar en óok van belang is discussie over níet-werkende vrouwen. Als kinderen de deur uit zijn, bemoeien die zich niet zelden met kinderen van ánderen. Er zijn veel grootmoeders die dochters en kleinkinderen naar zich toetrekken, met de bedoeling een traditioneel gezinsleven te behouden. De vaders die dit overkomt, ervaren dat zij níet met hun schoonmoeder getrouwd willen zijn, met vele scheidingen tot gevolg.

Vanwege de populariteit van televisie start deze video regelmatig niet of traag. Het is kindindeknel die in de interessante discussie sneller is én vóor gaat.

Oók Geert Wilders zát

en wilt u het échte re-integratie debat voeren in úw dorp of grote stad? Hoe gescheiden vaders en hun kinderen weer volop in welvaart en geluk kunnen delen? Contacteer: Bert Kerkhof en zijn lichtbeelden over alleenstaande en/of groot-moeders die wél wérken en anderen.

© Bert Kerkhof
Hij studeerde Economie bij de Sociale faculteit te Utrecht.

Labels:

maandag 22 juni 2009

Samenwerking Vader Beweging met het uva

De laatste decennia zit seriële monogamie in de lift. Het is een ontwikkelde vorm van hetero liefde, kortgezegd de beoefening van meerdere relaties in het leven. Het is onomstreden dat uitproberen van sex voor het huwelijk leidt tot betere partner selectie. Een goede overeenkomst tussen partners leidt veelal tot een meer hechte liefdesrelatie, waarbij overigens vaak blijkt dat juist tegenpolen elkaar aantrekken. Een stabiel met elkaar samenwonen op zijn beurt is vruchtbaar en geeft kwaliteit van opvoeden voor kinderen.

Daarnaast geeft genegenheid en een verstandsrelatie op het werk (denk aan een verhouding met je communicatie medewerkster) de diepte en warmte die nodig is voor economische topprestatie en sociale cohesie. Het beleven van liefde ná het opvoeden van kinderen houdt mensen scherp en fit en niet voor niets besteedt het KRO programma ‘Memories’ hieraan net zoveel aandacht als het kabinet aan doorwerken tot je 67e levensjaar.

The crap you learned in highschool

De ontwikkeling van moderne heterosexualiteit ging niet over rozen en leidde vooral tot het ontkennen van het belang van vaders in de moderne opvoeding. Opvattingen van traditionelen samen met de zucht naar vrouwelijk individualisme leek hand in hand te gaan met de commerciële driften naar vergroting van de jeugdzorg en de onvoorwaardelijke steun van het Leger des heils aan het welzijn van randgroeperingen. Het traditionele deel der natie bestreed het leiderschap van de pionier vaders uit vrees voor verval der zeden. Regionale bureau's voor ‘kinderbescherming’ zijn het brandbare behang in rechtszalen van plattelands kantons. Zwart-wit gezegd heeft begeerte brede lagen van de bevolking aangeraakt en zonder verstandige leiding vertonen die bevolkingsgroepen ongebonden of zelfs ontbrekende omgangsvormen en schending van ouderschap, met alle gevolgen van dien:

Uiteindelijk bevredigt dit toch niet. Vandaag is op de radio te horen dat de productie van kodachrome films, sinds 1935 in de handel, vanwege de digitale revolutie wordt gestopt.

Vaderleiders van de beweging konden uit angst voor repressie van hun kinderen in het verleden niet vrijuit spreken en schrijven. Hun gezag en cyber werkwijzen kregen veelal geen erkenning, waardoor regelgeving en handhaving die nodig is voor het in banen leiden van meerdere liefdes, achteroploopt en nog steeds te kort schiet. De emancipatie politiek schonk de complexe vorm van hetero liefde minder aandacht dan homosexualiteit. Binnen de VOC ( Verenigd Oostindisch… ) mentaliteit ontbreken zelfs normen en waarden voor een actieve heterosexualiteit. Deze zijn wél gewenst, zij hebben bij het opvoeden van kinderen een regulerende werking waar de doelgroep niet zonder kan.

Ontwikkelde middenklasse

Een economische boom volgde op de wederopbouw en de enthousiasmerende flower-power beweging van de zestiger jaren. De zeventiger en tachtiger jaren brachten rijkdom en mobiliteit, maar de intelligentie vereisten van een overigens veelal gratis informatie maatschappij riepen ook weerstanden op onder lagen van de bevolking. Er was een anonieme roep om privacy en de steun aan programmeurs nam af. De hoop op een meer open en eerlijke maatschappij die zou leiden tot beschaving voor iedereen, bleek kenmerken van een zeepbel te hebben.

De ontwikkelde middenklasse slaat nu terug. Zij vragen aandacht voor het in stand houden en onderhoud van menselijk kapitaal en een goed milieu. Leidende figuren nemen verantwoordelijkheid voor de afwikkeling en waardevermindering van onroerende goederen. Duidelijk is dat super-vaders het vaderschap opeisen van kinderen die in gijzeling worden gehouden. De zonen en dochters van gescheiden wonende ouders verblijven in bijstandsgezinnen en gefeminiseerd onderwijs en raken verstild. Ontwikkelen daardoor angsten vóor vaders in plaats van de intelligentie ván hun vaders. Júist vaders hebben een rol bij het overwínnen van deze angsten. Overdracht van kennis, kunde en vermogen naar zonen en dochters blijft achter. Het onderwijs is minder gericht op competentie dan op samenwerking. Noodgedwongen vraagt ons milieu om een meer intergenerationele economie. Kind in de knel verzoekt om de oraties daadwerkelijk aan Kind in de knel in te zenden. Vanwege risico's van een liefdevol en uitdagend leven in traditionele gebiedsdelen van nederland, kiezen ons soort mensen helaas steeds vaker voor kinderloosheid. Met name de blanke bevolkingsgroei blijft achter.

Kind in de knel netwerk

Sinds heugenis heeft de burgerbeweging aandacht voor de psychologie van vaders en hun kinderen, die te vaak kampen met een zogenoemd ‘non adieu’ en het ‘parental alienation syndrome’ . In 2004 werd onder leiding van Wim Orbons een manifest opgesteld samen met een aantal wetenschappers, waarin de waarden van het huwelijk centraal staan en bovendien verbeteringen werden voorgesteld over samenwonende ouders. De voorgestelde oplossingen voor opvoeding na scheiding van gehuwden én samenwonenden zijn geënt op het overeenkomstenrecht en verbeterde regelgeving. Het Kind in de knel web is sinds 2004 de thuisbasis voor het ‘Manifest Integriteit van het ouderschap’. Naar aanleiding van acties van velen trad onlangs op 1 maart de Wet behoud ouderschap en zorgvuldige scheiding in werking. In de linkerkolom het ontstaan van deze wet op de tijdlat te volgen.

In 2008 krijgt liberale relatievorming in het denken een plaats en staan sociale en economische achtergronden en gevolgen centraal. Afgelopen vrijdag werd een top-bijeenkomst van vaders georganiseerd met de universiteit van Amsterdam (uva). Al enkele jaren zijn een kunstenaar, een socioloog, een uitgever, een econoom, een motorrijder, een arts, een bedrijfsleider een biomedicus, een pedagoog actief een denk-tank, samen met hun achterbannen. Ingewijden in en rond de haagse tweede kamer weten dat de denkers en bloggers met hun kennis en kunde lobbyen voor kwaliteit van opvoeding, meer subtiele vormen van hulp wanneer ouders het even niet aankunnen en toezicht op handhaving en directe toepassing van zorgvuldig strafrecht. De universiteit van Amsterdam bracht drie professoren alsmede een onderwijsdirecteur en een communicatie specialiste en ook een enkele universitair docente bijeen voor de organisatie van het symposium afgelopen vrijdag. Hierover later meer…

De universiteit van Amsterdam

De huisvesting voor de maatschappij wetenschappen aan de Roetersstraat in Amsterdam doet rommelig aan. Voor economie en sociale wetenschap zijn afzonderlijke gebouwen die niet aan elkaar zijn verbonden. Het geeft te denken dat de onderwijs ingang voor studenten niet de hoofdingang is. Wel was voor de vadertop het A-auditorium beschikbaar. De opkomst was niet wat je mag verwachten voor een bijeenkomst van wereld niveau. Het onderwerp vraagt meer dan een jaarlijks treffen om inbedding in de dagelijkse gangen van onderzoekers, docenten en studenten.

Het was dan ook niet toevallig dat aan de vooravond van vaderdag mijn vroegere studiegenoot Pieter Broertjes (hoofdredacteur Volkskrant) afgelopen zaterdag publiceerde over het Rotterdamse instituut voor de bestrijding van virusinfecties van de Erasmus universiteit, dat meer dan deze beginnende Amsterdamse samenwerking op een succesverhaal lijkt. In Rotterdam zijn 120 medewerkers waaronder zes hoogleraren plus een leider, Ab Oosterhaus, die overigens tevens hoogleraar is. Het valt tegen dat na al die jaren nog steeds geen vaccin gevonden is tegen het Hiv-virus en dit geeft aan dat voor wereld opgaven een betere personele bezetting nodig is. Vergeleken met de situatie van achtergestelde vaders en de economische depressie, de verminderde competentie van schoolverlaters op de arbeidsmarkt, de toenemende kindermishandeling in jeugdgevangenissen en het vandalisme van ontspoorde kinderen vallen de risico's van mexicaanse griep nog mee.

Noordelijke provincie

Reizend afgelopen vrijdagochtend vanuit het platteland naar de bijeenkomst in Amsterdam, kruiste om 9:55 een groep wilde paarden gevaarlijk de weg. Door tot stilstand brengen van het voertuig, goede communicatie met de boeren en voorzichtig verder rijden kon schade worden voorkomen.

Paarden lang de weg Gevaarlijk wilde paarden

Staatssecretaris driehoek

Wetenschap en maatschappelijk betrokken werk kunnen hand in hand gaan en dit helpt files en incidenten langs de weg te voorkomen. Werken in een groene omgeving en uitdagingen en kansen oppakken voor de menselijke natuur én beschaving kan geluk en voorspoed brengen voor de gehele Benelux plus Engeland en Duitsland. Binnen anderhalf uur na het incident kwam post van de voorzitter van de pvda, voor een ledenraad. Kennelijk is onder druk van verkiezingsverlies nu wél steun voor europese politiek vanuit de noordelijke provincie. Overigens is de vraag of de aanwezigheid van een enkele staatssecretaris recht doet aan de betekenis van de nieuwe Kind in de knel samenwerking. Het gaat immers niet alléen om sociale politiek maar ook om de economische zaken. Mag je dan niet verwachten dat tevens Frank Heemskerk bij de ledenraad is?

Maatschappelijk debat

Uit de verwilderde samenleving rond het NWO kwamen inmiddels signalen. Het risico dat Michael Jackson nam door een baby vast te houden op de eerste verdieping, hebben hem leed berokkend. Hij werd gestalkt en maatschappelijk debat hierover is nodig. Het bestaan van chemtrails wordt door Prince onderkend, levert dat iets zinvols op? Hij vertelde: “I have no dog in the race for a black president”. Hij hield het bij prophecy. Er is volop werk te doen…

Bijlagen: Uitnodigingen Vader gerelateerde kantelingen

  • Steun vanuit noordelijke provincie voor deelname landelijke ledenraad - Introducee mogelijk
  • Bijdragen mogelijk voor landelijke milieu en energie politiek - Vrije aanmelding voor geïnteresseerden

Labels:

zaterdag 23 mei 2009

Aanvragers van echtscheidingen

Over de rol van mannen en vrouwen als instandhouders van gezin en samenleving bestaan cijfers die een werkelijkheid laten zien waarover je in de media weinig hoort. Bovendien, vanaf het moment dat Kindindeknel de cijfers noemt in voordrachten en publicaties, heeft het Cbs de vraagstelling aangepast en wat je daarvan ook zeggen kunt, het is duidelijk: Vanouds is met name de vrouw degene die een scheidingsprocedure begint.

Wanneer een echtscheiding door éen van beiden wordt aangevraagd bij de rechtbank, is het bijna driemaal vaker de vrouw. Overigens is in de tabel te lezen dat in toenemende mate de scheiding door beiden wordt gewenst:
 

Verzoekende partij

Periode % Man % Vrouw % Beiden
1993 22,5 62,3 15,2
1994 19,2 60,1 20,7
1995 20,2 55,5 24,2
1996 18,1 51,0 30,9
1997 15,4 43,7 40,9
1999 14,1 37,6 48,4
2001 12,0 33,6 54,3
2003 13,9 33,9 52,1
2005 12,4 33,8 53,9
2007 10,9 29,1 60,1

Gegevens: Centraal buro voor de statistiek

Polygamie ontmaskerd als ongelukkig perspectief

Lusten en lasten zijn in polygame relaties ongelijk verdeeld en bovendien is voor de bedrijvers niet te doen om aan alle partners voldoende tijd en aandacht te geven. De vaders kennen hun kinderen niet of nauwelijks en worden desalnietemin geacht op te draaien voor materieël onderhoud. Polygamie en alleenstaand ouderschap zijn dan ook van hetzelfde laken een pak. Over het algemeen leidt dit tot depressieve vaders die minder productief zijn in hun werk en bovendien hun vaderlijke taak van het grootbrengen van hun kinderen niet of nauwelijks vervullen.

Het onderhouden van meerdere hartelijke vriendschappen -zowel met mannen als vrouwen- is van belang voor presteren in werksituaties. Des te warmer een vriendschap is, des te vaker ligt seksualiteit op de loer en is het een kunst en kunde om monogaam te blijven. Een huwelijk waarin de ene partner aan de ander niet toestaat vriendschappen met derden te onderhouden werkt als een keurslijf, belemmerend. Tolerantie binnen het huwelijk helpt beide partners een actief en communicatief leven te leiden. In frankrijk rust op scheiden een groter taboe dan in nederland, echter vreemdgaan van huwelijkspartners is méer bespreekbaar.

Wanneer polygamie jarenlang aanhoudt geeft dit onderontwikkeling en leidt tot armoede. Her en der in de wereld waar polygamie gangbaar is, zien we dat economie achterblijft. Polygamie is daarom af te raden in de periode van het leven waarin kinderen deel uitmaken van het huishouden. Frits Bolkestein heeft gelijk waar hij stelt dat de westerse beschaving polygamie afwijst. In westerse samenlevingen wordt polygamie in landen als afrika en azië betiteld als veelwijverij. In dergelijke landen zijn ongeveer evenveel mannen die een relatie hebben (gehad) als vrouwen. Wanneer mannen relaties hebben met meerdere vrouwen dan staat daar tegen over dat vrouwen relaties hebben met meerdere mannen, anders klópt een rekensom niet. Om die reden alléen al kun je met evenveel recht polygamie gelijkstellen met nimfomanie.

Mevrouw Ronit Palache van de Elsevier redactie doet een poging om polygamie (het hebben van relaties met meerdere mannen) goed te praten. Het huwen van een man met meerdere vrouwen ervaart zij als discriminatie en een onvriendelijke cultuur, toch is zij van mening dat niets het geluk van een vrouw in de weg mag staan wanneer ze gek is op meerdere mannen. Palache meet kennelijk met twee maten en dat zou volgens haar tegemoet komen aan belangijke individuele keuzevrijheid. Ze vindt dat de overheid per wet meerdere huwelijken tegelijkertijd voor een vrouw mogelijk moet maken:

Lees verder…

  • Traditionele en uitgebluste professionals en overheids-instellingen zijn onvoldoende voorbereid op klimaatverandering. Traditionele huwelijksverbanden vertonen kenmerken van vutloosheid, gebrek aan liefde en zelfs huiselijk geweld. Nieuwe omgangsvormen zijn nodig vanwege het grootbrengen van kinderen door ouders die actief en communicatief in het leven staan: seriële monogamie en de opwarming van de aarde.
  • De aardbeving is een humanitaire ramp echter familie cultuur en internationale grootmachten zaten voortdúrend niet mee. Haïti is de énige voormalige kolonie waar de slaven succesvol in opstand zijn gekomen, ooit een prestatie van de eerste orde. Hoogtepunt was de overname van het bestuur van de fransen aan het begin van de 19e eeuw. Gevolgen van fransen overgenomen polygamie lieten zich lang en breed vòor de aardbeving gevoelen: (1) vaders raakten verstoten uit de kring (2) het opvoedingsmilieu verarmde (3) kinderen leerden verminderd presteren.

Labels:

zondag 1 februari 2009

Cijfers van CBS over aantal scheidingen

In de media verschijnen met regelmaat verkeerde cijfers over scheiding. Dat komt omdat instanties en media slechts naar echtscheidingscijfers kijken en in het geheel niet naar cijfers van beëindiging van ongehuwd samenwonen.

  • 70.000 Beëindiging van ongehuwd samenwonen met 28.000 kinderen.
  • 40.000 Echtscheidingen met 35.000 kinderen.

Het Centraal bureau statistiek heeft in 2005 berekent dat 28.000 kinderen betrokken zijn bij verbreking van ongehuwd samenwonen. Bij elkaar zijn jaarlijks zo'n 62.000 kinderen betrokken bij verhuizen en gescheiden gaan wonen van ouders.

CO-Ouders …

Tot nu toe stonden bij bevorderen van zorgvuldig uit elkaar gaan van ouders, de gescheiden kinderen en vaders uit zogenoemde huwelijken centraal. Om de situatie van voormalig gehuwden te verbeteren werd een nieuwe wet van kracht. Dat geen aandacht was voor:

  • Beëindiging van ongehuwd samenwonen …

  • Gescheiden wonen van Ouders …

  • Opvoeden door béide CO-Ouders …


is zittende vaderleiders, wetenschappers en politici aan te rekenen. Het hoort tot de politieke correctheid van een nieuwe elite de zorgvuldigheid van uit elkaar gaan van álle ouders te bevorderen. Nu is emancipatie van ongehuwde vaders aan de beurt.

Meer dan 1200 scheidende kinderen per week, bij elkaar gaat het naar schatting om 500.000 vaderloze kinderen onder de 21 jaar. In nederland wonen in totaal ongeveer 2.500.000 kinderen, het gaat dus om 1 op de 5. Meer dan 2.000.000 mensen in nederland missen een familielid door falend familierecht. Over het aantal daarbij behorende aantal verdrietige vaders zijn nog geen cijfers bekend. Door ex en/of schoonfamilie snel na geboorte aan de kant gezet, hebben zij vaak slechts éen kind. Armoede van vader en zoon is het gevolg, dikwijls met levenslang misbruik en noodlottige alimentatie-claim van ex.

Contact: Bert Kerkhof

Lees verder …


Labels:

donderdag 1 januari 2009

Vaderen over nederland

Bert Kerkhof

Van 973.000 publicaties bij zoekmachine onderzoek kinderen nederland staat mijn visie op het armoedeprobleem sinds 2005 nummer éen. Toch is deze nog onvoldoende uitgesproken bij het zittend meubilair van de sociale beweging. Het volgende is mis:

1. Discriminatie van ongehuwden

Vooral kinderen van ongehuwde ouders worden getroffen en het ongehuwd samenwonen en ongehuwd ouderen is enorm populair onder actieve en communicatieve mensen. In 2011 zullen meer kinderen buiten het huwelijk geboren worden dan uit gehuwde ouders. Hoewel in kringen van dominees, pastoors, artsen, rechters en de koningin met slinkse ogen naar deze ontwikkeling wordt gekeken, betreft het vaak middenklassers, hoger opgeleiden met bovenmodaal inkomen en goede vooruitzichten. Wanneer de maatschappij beter voor hun wijze van ouderschap is ingericht, zullen zij voorspoed en geluk aan hun kinderen kunnen meegeven.
Buitenechtelijke geboorten trend
In 2011 zullen ongehuwde ouders in de meerderheid zijn

2. Het echtelijk geweld

Daarnaast hebben velen dagelijks te maken met geweld binnen het huwelijk. Ten behoeve van de lieve vrede gaan jaarlijks 35.000 gehuwde stellen uit elkaar. Deze samenlevingsvorm waarbij een eerder gesloten huwelijk wordt ontbonden en alsnog een ouderplan moet worden gemaakt, is in recessie: Vraagstukken van alleenstaand moederschap zoals omgang weigeren, het niet opnemen van de telefoon, een geheim nummer nemen of jeremiëren met het juridisch loket bij aanvragen van een mediator.

Het thema van het echtelijk geweld aansnijden is uitermate delicaat, want dat roept krachtige reacties op, reacties die ons dikwijls beletten de ware realiteit te zien. Die reacties worden sterk beïnvloed door het vooroordeel de man is gewelddadig, de vrouw is het slachtoffer en door het sociaal ondenkbare de man is het slachtoffer, de vrouw is gewelddadig. Kind in de knel is van mening: Aanvaard niet dat geweld gepleegd wordt tegenover hem óf haar. Beiden zijn verantwoordelijk: pleeg geen geweld.

De put

Bij elkaar horen elk jaar bijna 62.000 kinderen dat hun ouders gaan scheiden (bron:Cbs). Zo hebben we meer dan 1200 kinderen elke week erbij. De meeste scheidingen worden door vrouwen aangevraagd, vrouwen krijgen niet makkelijk een nieuwe vader. Vijf jaar na scheiding heeft 40 procent van hen slechts een vriend, de helft van de vaders heeft al na drie jaar een nieuwe partner. En vijf jaar na scheiding staat het voor de vaders op 67 procent.

Bij elkaar zijn naar schatting 500.000 vaderloze kinderen onder de 21 jaar. In nederland wonen ongeveer 2.500.000 kinderen. Het gaat dus om 1 op de 5. Eénderde van de gescheiden kinderen groeit minder gezond en veilig op en de talent ontwikkeling blijft achter. Ze worden niet goed voorbereid op de toekomst en hebben weinig plezier. De helft van de gescheiden kinderen, dat zijn er 600 per week, raken min of meer verstoten van hun vader en moeten leven met onvoldoende ankerpunten om zich op te trekken tot volmondig burger. Juist deze gescheiden vaders en hun kinderen worden in de pút geráakt. Hun wélvaren en gelúk houdt geen balans. Dit zijn ónze vaders en ónze kinderen in de knel. Meer dan 2.000.000 mensen in nederland missen een familielid door falend familierecht. De omvang loopt bijna volledig parallel met:

Armoede in nederland

De misstanden staan niet los van de situatie in het politieke bestel. Weliswaar worden sommige gescheiden vaders gehoord als ze tegen steeds dezelfde parlementszetels praten, maar het kan nog veel harder uitgesproken:

Laat kinderen vrolijk rondhuppelen tussen ouders

 

 

Ouder zijn stopt niet bij scheiding

 

 

Het kan ook anders:

In Vlaanderen wordt een meerderheid van kinderen onder de drie jaar na scheiding aan de vader toegewezen. Met Jos Aalders van Family 4 Justice kwamen we tot de conclusie dat de biologische vader van een samenwonend gezin niet vanzelfsprekend buitenspel moet staan, waarop justitie in het verleden hamerde. D66 heeft geweldig mooie regelgeving voor het geregistreerd partnerschap. Helaas voelen nog weinigen zich daartoe aangetrokken. Ook voor ongehuwd samenwonende hetero's is regeling van gelijkwaardig gezag nodig. En alle gescheiden vaders moeten kunnen wonen, besprak ik met hem. Moeders mogen nimmer kinderen hun vader ontzeggen. Bij vervreemding van hun vaders zullen taakstraffen volgen. En de rechtskosten zullen door zo'n moeder betaald worden (tenzij de rechter anders beslist).

Rechten voor vaders:

Het uitgebreide kind in de knel web heeft veel te bieden: Beginnend bij de opkomst van de nieuwe vader in de eerste publicaties, het aanvullen van het werk van een publicist in een televisie discussie. Maar denk ook aan het media optreden in teleac's bij ons thuis, gevolgd door publiciteits acties bij de rechtbank Den Bosch, het protest bij de raad voor de rechtspraak in Den Haag. De ideeën bepaalden het straatbeeld in New York en London. Nog veel meer moet richting gegeven aan het vaak moeilijke werk in nederland.

Justitie weegschaal

Sinds 1998 is de gelijkwaardigheid van ouders na scheiding wat betreft verzorging en opvoeding wettelijk geregeld. De wet bevordering voortgezet ouderschap en scheiding trad op 1 maart 2009 in werking.

Ontwikkeling van kinderen:

Scholen moeten zowel moeders als vaders informeren over de schoolvorderingen, ook na een scheiding. Zie zoekmachine scholen vaders. Vaders horen te komen naar gesprekken tussen ouders en leerkracht.

 

Weg-moffeling van vaders en vaderloos levende kinderen geven vele lagere school problemen die in het basisonderwijs niet thuishoren: Verwaarlozing / verzuim / verlegenheid / pestgedag / vervreemding / ontbreken van opvoeden thuis / leermoeilijkheden.
 

Waar arts, psycholoog en politie dicht bij zijn en de vaders nog onvoldoende zien staan.

Scholen weer begonnen

Is er een voorbeeld project aan de orde van een enkele buurtschool om aan te tonen dat het beter kan en mag? Of zijn gelijkwaardige europese wijzigingen nodig waarin landelijke cultuur, regels en recht worden afgestemd op de oplossingen waarom goedwillende ouders vragen? Waarin problemen niet escaleren, maar in overleg met beide ouders direct worden opgepakt? Met de erkenning en acceptatie van de opvoedkundige kwaliteiten van vaders en iedereen die met hen meewerken. Dit leidt dit tot eerdere hulp en lichte interventies. Professioneel wordt dan minder doorverwezen naar jeugdzorg en speciaal onderwijs. Dat is de visie die kind in de knel heeft en wil uitdragen in samenwerking met zijn aangesloten ngo's en de vereniging van ouders in openbaar onderwijs en andere ter zake doende burgerbewegingen.

Beide ouders behouden:

Er liggen nog steeds zaken zoals het geven van uitvoering in nederland aan de europese rechten van de mens na scheiding en het kinderrechten verdrag van de verenigde naties, die beiden vaders de ouderlijke verantwoordelijkheid geven vanaf de geboorte. En het aantrekkelijker maken voor vaders om een kind te erkennen. Deze kwesties zijn thans te vurig om nog langer onder het zitvlak van dossier parlementarians te liggen.

Gelijk gezag vanaf de geboorte

Update

Terwijl een nieuwe regering al dan niet in opdracht van de koningin 18 miljard wil bezuinigen op ons collectieve goed, maken verstandige vaders zich op om problemen op te lossen in een werkende en dúurzame samenleving. Terwille van voorspoed en geluk voor kinderen én hun béide ouders…

Steun het kind in de knel…

http://tiny.cc/Vaderen

Labels:

dinsdag 2 december 2008

Gedeeld ouderschap beste optie voor kinderen

Bij rechtbanken was standaard praktijk het aanwijzen van scheidingskinderen op verblijf in hoofdzaak bij alleen een biologische moeder. Wetenschappelijk onderzoek zegt iets ánders over het wérkelijke belang van het kind dan wat in de provincie daar van maakte. Kroost dat met beide ouders opgroeit, doet het beter dan het tot éenouderlijke zorg veroordeelde kind.

Betere uitkomsten voor kinderen

Bauserman (van de american Psychological association in 2002) deed grootschalige analyse op gegevens uit 33 verschillende onderzoeken. Conclusie: Kinderen die opgroeien met frequent contact en zorg van béide ouders, vertonen minder gedrags- en emotionele problemen. Zij hebben een hoger gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen en kunnen beter relaties opbouwen en behouden dan kinderen die in een eenouderlijke huishouden opgroeien. Bovendien presteren deze kinderen béter zowel binnen het gezin als op school.

Kinderen die na scheiding opgroeien met béide ouders (co-ouders) vergaat het zovéel beter dan onder eenouderlijke zorg, dat gelijkwaardig of gedeeld ouderschap na scheiding verreweg “second best” blijkt wanneer de ideale situatie van een intact gebleven gezin niet meer mogelijk is.

Uit een reeks van andere onderzoeken blijkt dat kinderen die na de scheiding opgroeien met béide ouders zich beter ontwikkelen, tevredener zijn, beter aangepast en meer zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde hebben in vergelijking met kinderen die opgroeien onder éenouderlijke zorg (Nunan, 1980; Cowan, 1983; Pojman, 1982; Livingston, 1983; Noonan, 1984; Shiller, 1984, 1986; Handley, 1985; Wolchik, 1985; Bredfield, 1985; Öberg en Öberg, 1987).

Een studie op 517 scheidingsfamilies over een periode van ruim 4 jaar laat zien dat kinderen minder gedragsafwijkingen en depressies vertonen wanneer ze beide gescheiden ouders behouden. Dit Harvard onderzoek (Buchanan, Maccoby, Dornbusch, 1996) bevestigt de betere schoolresultaten. Jongens die met béide ouders opgroeien hebben minder emotionele problemen dan jongens die na scheiding zijn aangewezen op éen ouder (Pojman 1982; Shiler 1986). Vanuit het oogpunt van belang van het kind is de huidige praktijk van bevoordelen van eenouderlijk verblijf bij de moeder in het nederlandse familierecht daarom volstrekt onbegrijpelijk.

Opgroeien

Opgroeiende kinderen tot 12 jaar in vaderloze eenoudergezinnen lopen meer risico op armoede en gezondheidsklachten, hebben meer problemen in omgang met anderen en op school. Bovendien worden ze vaker fysiek, emotioneel en seksueel misbruikt en lopen dan eerder van huis weg.

Opgroeiende tieners in vaderloze eenoudergezinnen roken vaker en hebben meer aanpassingsproblemen. Ze gebruiken meer alcohol en drugs dan tieners die mét vader opgroeien.

Opgroeiende jong-volwassenen in vaderloze eenoudergezinnen hebben méer moeite opleidingen af te maken. Vaker spijbelen zij, worden geschorst, verlaten de school op jonge leeftijd en kunnen dan geen werk vinden. Met een uitkering of een laag inkomen hebben zij eerder gezondheidsklachten, ontwikkelen vaker chronisch emotionele en psychische problemen en lopen meer risico dak- en thuisloos te raken. Zij belanden vaker in tienerzwangerschappen en criminaliteit. Om dit te vermijden gaan ze sneller relaties aan waar ze ook sneller mee gaan samenwonen, hebben vaker buitenechtelijke kinderen en gaan eerder scheiden. (Meta-studie “Experiments in living, The fatherless family, Civitas, O'Neill, 2002).

De moeder

Onderzoek wijst uit dat het met kinderen die na scheiding vaderloos opgroeien (met meestal de moeder) véel minder goed gaat. Zij hebben hebben meer depressieklachten, gebruiken eerder drugs en alcohol, krijgen meer ongelukken en plegen vaker zelfmoord dan kinderen die opgroeien met de zorg en betrokkenheid van vader. (Zweeds bevolkingsonderzoek naar de gevolgen van eenoudergezinnen voor kinderen, Ringbäck Weitoft, Hjern, Haglund, Rosén, 2003).

Bovendien is sinds kort samenhang vastgesteld tussen het opgroeien in vaderloze eenoudergezinnen en ADHD (Strohschein, 2007).

Minder conflicten

Bovendien blijkt uit de meta-studie van Bauserman (American Psychological Association APA, 2002) dat in tegenstelling tot wat vaak over Co-ouders beweerd wordt, het aantal conflicten tussen de ouders juist sterk vermindert in vergelijking met het leven in éen huis, Co-ouders zijn daarom beter voor de kinderen. Britse tiener meiden die opgroeien in éen huis geven immers aan zich gestresst en overbelast te voelen door de scheidingsproblemen van hun ouders, vooral door het beroep dat op hen gedaan wordt door de éne ouder (in 90% van de gevallen de moeder) om haar te steunen in de strijd om de zorg voor de kinderen met de andere ouder. (Bliss Survey, 2005: Girls take strain of parents’ split)

Overigens hebben niet alleen de ouders minder onderlinge conflicten bij gedeeld of gelijkwaardig ouderschap na scheiding zo blijkt uit het onderzoek. Ook kinderen die ná scheiding met Co-ouders opgroeien, hebben minder conflicten met hun ouders dan kinderen die na de scheiding slechts één ouder hebben (Karp, 1982).

Kinderen willen zelf het liefste

Door tegenstanders van gelijkwaardig ouderschap wordt beweerd dat degenen die dit bepleiten alleen aan het eigenbelang van de ouders denken en niet aan het belang van de kinderen. Uit onderzoeken waarin de kinderen zelf gevraagd is waaraan zij de voorkeur geven, blijkt echter dat kinderen zelf verre de voorkeur geven aan gedeeld en gelijkwaardig ouderschap en zorg van beide ouders na de scheiding (Smart c.s., 2000; Fabricius, 2003). Kinderen willen zelf niets liever dan hun beide ouders na een scheiding behouden. Ook blijken kinderen die opgroeien onder gedeeld ouderschap veel tevredener dan kinderen die opgroeien met éen ouder, de voordelen van het hebben van een nauwe band met hun beide ouders geeft daarbij de doorslag (Kelly, 1993).

Minder loyaliteitsconflicten

Pseudo-deskundigen (Groenhuijsen) werpen regelmatig de verder niét onderbouwde veronderstelling op dat kinderen die met Co-ouders opgroeien voortdurend onderweg zouden zijn en voortdurend blootgesteld worden aan loyaliteitsconflicten waardoor zij geen enkel eigen thuis overhouden (ontneem kinderen niet hun thuis wordt er dan geroepen). Echter verschillende onderzoeken spreken hier weer geheel andere taal (Steinman, 1981, Luepnitz, 1986, Shiller, 1986, Coller, 1988, Tornstam, 2000).

Kortom, bezien vanuit het wérkelijke belang van opgroeiende kinderen na scheiding dringt zich maar éen conclusie op: Het gedeeld, gelijkwaardig ouderschap na scheiding verdient vérre de voorkeur boven de huidige praktijk van toewijzing aan éen ouder. Als we om kinderen géven en wérkelijk hun belang willen dienen is behoud van náuwe betrokkenheid met béide ouders in het leven van kinderen de énige aangewezen weg.

Minder scheidingen

Bovendien, hoe méer gedeelde zorg en gelijkwaardig ouderschap wordt ingevoerd, toegewezen en verkozen boven toewijzing aan éen gescheiden ouder, des te minder ouders nog geneigd blijken om te gaan scheiden. Gelijkwaardig en gedeeld ouderschap helpt op die manier mee om intacte gezinnen (nog steeds de meest ideale opgroeiplaats voor kinderen) juist beter en langer in stand te houden. (Brinig, Allen, 2000).

Peter Tromp, feb 2008

Labels: ,

woensdag 22 oktober 2008

Eerste proefschrift ouderverstoting goedgekeurd

Europa

--- tous droits reservé ---

Voor het eerst ter wereld is een geneeskundig proefschrift door een promotiecommissie goedgekeurd, met daarin parental alienation theorie (over ouderverstoting). Op zichzelf een mijlpaal en je kunt verwachten dat opname zal volgen van het parental alienation syndroom in de officiële classificatie Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) …

Le syndrome d’aliénation parentale

Hier alvast de kernpunten van de in ingewikkeld Frans gestelde conclusie. Het is slechts een voorschot op de volledige officiële vertaling in het Nederlands, die ongetwijfeld komen zal:

  1. Over het ouderverstotingssyndroom:

    Het syndroom van ouderlijke vervreemding is de beïnvloeding door één van de ouders om de kinderen medeplichtig te maken aan het uitschakelen van de andere ouder. Deze diagnose laat ons de werkelijkheid zien die meer en meer gezinnen na een scheiding doormaken. Met deze diagnose kan ernstig emotioneel misbruik worden opgespoord. Het is belangrijk om het bestaan van het syndroom te (er)kennen. Het syndroom is in de tachtiger jaren beschreven door Richard Gardner en wordt steeds vaker genoemd in de media en in rechtszalen. Nu kan men een standpunt innemen in het belang van allen, zonder zélf gemanipuleerd te worden.

    De kinderen die in het conflict worden betrokken zijn de eerste slachtoffers. De psychosomatische gevolgen voor hun toekomstig leven zijn nog nauwelijks bestudeerd. Maar het lijkt erop dat deze behoorlijk zijn.

  2. Over het kind:

    Voor het kind is de vervreemde ouder uit zijn familie verbannen. Deze uitsluiting vormt een gevaar voor de veilige basis van de samenleving. Als aan de vervreemde ouder en het kind de familie ontvalt en zij raken verstild en geïsoleerd in de samenleving, dan is een goede ruggesteun van de omgeving onmisbaar om geestelijke (en fysieke) instorting tegen te gaan.

  3. Over het tegengaan van ouderverstoting:

    Via diagnose tot preventie komen, dat is de enige werkzame therapie en zonder bijverschijnselen. De informatie, de vrije communicatie over dit onderwerp en multidisciplinair werk, zijn de beste wapenen tut dusver, voordat de rechtbanken zich reorganiseren.

  4. Over de zorg van ouders voor het kind:

    Nog voordat een gezin opnieuw wordt samengesteld, dient een ouderschapsplan tot stand te komen, om ouderverstoting tegen te gaan. Tegenwoordig gaat het om meerdere aspecten en niet alleen voor gehuwden. Het goede aan deze tijd waarin het kind voorop staat (of slachtoffer mag zijn), is dat hieraan hoge eisen worden gesteld.

    Een goede ouder zal niet alleen zorgen voor de materiële en emotionele veiligheid van het kind, waardoor het zelfvertrouwen krijgt. Een goede ouder stelt het kind ook in staat de banden met de andere ouder te ontwikkelen en daardoor zijn sociale betrekkingen.

  5. Over de geformuleerde uitdaging van preventie:

    In een wereld waar de wetten van de jungle de overhand hebben, wordt machtsmisbruik algemeen, net als de belangrijkste menselijke verwondingen. De uitdaging om tot preventie van ouderverstoting te komen is een blijvend krediet. Maar de arts, is hij niet vooral een weldoener die in de mens en zijn evolutie gelooft?

Lees de néderlandstalige studie

Vaderverstoting en loyaliteitsproblemen bij jongeren



Contact: Bert Kerkhof


het oorspronkelijke Frans:

Le Syndrome d’Aliénation Parentale décrit un processus d’emprise de l’un des parents sur les enfants, dans le but d’éliminer l’autre, et ce, avec la complicité des enfants. Ce diagnostic appréhende la réalité que de plus en plus de familles traversent après un divorce et permet de dépister un abus émotionnel grave. Au-delà de la controverse, il est important de connaître l’existence de ce Syndrome, décrit initialement par un médecin, évoqué de plus en plus souvent via les médias, les cours de justice pour savoir exactement de quoi il retourne et pour se positionner dans l’intérêt de tous, sans se retrouver soi-même manipulé.

Par leur participation à ce conflit, les enfants sont les premières victimes, et les conséquences psychosomatiques sur leur vie future commencent à peine à être étudiées, mais promettent d’être redoutables.

Le parent aliéné est quant à lui mis au ban de sa famille, et cette exclusion se profile dangereusement au sein de la société dans laquelle il évolue, comme une extension tacite. Un bon soutien de l’entourage est indispensable pour éviter l’effondrement psychique (et physique) de la personne.

La prévention par le diagnostic est la seule thérapeutique probante et sans effet secondaire…L’information, la communication libre sur ce sujet et le travail pluridisciplinaire sont les meilleures armes dans l’attente que les tribunaux s’organisent.

A l’heure de la famille recomposée, le Syndrome d’Aliénation Parentale lance à la société le défi de redéfinir la parentalité. Elle revêt aujourd’hui des aspects multiples, et elle n’est plus superposable à la conjugalité. L’ère de l’enfant-roi (ou de l’enfant victime) a le mérite de rendre cet exercice plus exigeant. Le bon parent sera celui non seulement capable de répondre aux besoins de sécurité matérielle, affective, de développer l’estime et la confiance en soi de son enfant mais aussi celui apte à maintenir les liens avec l’autre parent, et par làmême les relations sociales de son enfant.

Dans un monde où la loi de la jungle prévaut, les abus de pouvoir sont généralisés, et les blessures personnelles majeures, relever le défi de la prévention du SAP est une gageure. Mais le médecin n’est-il pas avant tout un philanthrope qui croit en l’homme et en son évolution ?

Internet Publication of the French report

Medical science thesis on the parental alienation syndrome


Reactie

Bericht over publicatie van proefschrift op internet

Labels:

Syndrome d'aliénation parentale - tables des matières

La partie suivant: B R    

European logo
-Tous droits réservés-

THÈSE

Présentée à l’Université Claude Bernard-Lyon1

Et soutenue publiquement le 22 octobre 2008

Pour obtenir le grade de Docteur en Médecine

DEDICACE


Pour tous les enfants aliénés,

Pour tous les parents aliénés.

« J’aurais bien envie de voir mon père, mais je me sens comme prisonnière, j’aurais l’impression de trahir ma mère et peut-être elle me rejetterait définitivement… »

Alexandra, 26 ans, victime d’un SAP, handicapée par des attaques de panique chroniques.

« Je refuse définitivement de voir mon père parce qu’à chaque fois que je l’ai au téléphone il se plaint de ne pas assez me voir… »

Sarah, 28 ans, victime d’un SAP, après avoir appelé son père pour la première fois en 6 ans.

« Je me souviens, quand tu étais enceinte de moi de 5 mois,
tu as voulu me tuer… »

Sophia, 13 ans,victime d’un SAP, s’adressant pour la dernière fois à sa mère.

UNIVERSITE CLAUDE BERNARD LYON 1

FACULTE DE MEDECINE LYON-NORD


par Bénédicte GOUDARD

22 Octobre, 2008



TABLE DES MATIERES

1. INTRODUCTION

2. EXPOSE D’UN CAS CLINIQUE

3. LE SAP

3.1. Définition et étymologie

3.2. Un cas particulier de la relation d’emprise

3.3. Le contexte du SAP

3.3.1. Une séparation conflictuelle
3.3.2. L’entourage
3.3.3. L’hypothèse fausse fonde le SAP
3.3.4. Le temps est un autre facteur non négligeable dans la formation d’un SAP
3.3.5. L’arrivée au SAP


R Partie B

3.4. Description du SAP

3.4.1. Des relations de base faussées
3.4.1.1. La triangulation
3.4.1.2. Réorganisation de la triangulation lors d’un divorce
3.4.1.3. Triangulation et SAP
3.4.2. Le parent aliénant
3.4.2.1. Parent surprotecteur
3.4.2.2. Parent vengeur
3.4.2.3. D’autres motivations inconscientes possibles
3.4.2.4. Le visage du parent aliénant : « je contrôle la situation, rassurez vous mes enfants »
3.4.2.5. Les techniques de manipulation (Voir Figure 4)


R Partie C

3.4.3. Le parent aliéné
3.4.3.1. Impuissance
3.4.3.2. Stress post-traumatique
3.4.3.3. Humiliation et déchéance sociale
3.4.3.4. Fréquence de la perte d’emploi ou d’un reclassement professionnel le rétrogradant
3.4.3.5. Dépression
3.4.3.6. Syndrome phobique et méfiance paranoïde
3.4.3.7. Deuil impossible
3.4.4. Les enfants aliénés
3.4.5. Un abus émotionnel ou psychologique/ la chosification des enfants
3.4.6. Un cercle vicieux

3.5. Conséquences sur l’enfant


R Partie D

3.6. Le beau-parent

3.7. Les nuances

3.7.1. Différence aliénation parentale simple et SAP
3.7.2. Différencier le SAP de situations d’abus
3.7.3. Différencier une crise d’adolescence d’un SAP
3.7.4. Le piège du SAP
3.7.5. Un syndrome contesté, essentiellement par les féministes
3.7.6. Une composante émotionnelle forte
3.7.7. De la question du DSM IV

4. ELEMENTS DE REFLEXION SUR LES APPORTS DU SAP ET TENTATIVES POUR DONNER UNE UNITE A CE SYNDROME

4.1. Un phénomène sociologique

4.2. Ebauche de réflexion sur les mécanismes de base du SAP

4.2.1. Le syndrome des faux souvenirs
4.2.2. La notion de bouc émissaire
4.2.3. Le Syndrome de Stockholm
4.2.4. Le Syndrome de Münchhausen par procuration
4.2.5. La « folie à deux » ou trouble psychotique partagé
4.2.6. Un peu de complexité


R Partie E

5. DEFINIR ET UTILISER LE SAP EN TANT QUE PROFESSIONNEL DE SANTE

5.1. Les stades définis par GARDNER

5.1.1. Léger
5.1.2. Moyen
5.1.3. Sévère
5.1.4. Les mesures préconisées par Gardner aux Etats-Unis

5.2. Evolutions autour du SAP au Canada et dans quelques pays d'Europe

5.3. Le retard de la France

5.4. Quelques recommandations générales aux médecins applicables en France.

5.4.1. Concernant les relations avec le réseau social
5.4.2. Concernant le soutien du parent aliéné
5.4.3. Concernant le rôle du médecin
5.4.4. Les questions essentielles pour un diagnostic rapide

6. CONCLUSION


R Partie F

7. BIBLIOGRAPHIE


R Partie G

8. ANNEXES

8.1. Cas clinique du DR. GARDNER exposant un traitement de SAP au stade moyen

8.2. Lettre d’un enfant à ses parents séparés



TABLE DES ILLUSTRATIONS

Figure 1 : Triangulation
Figure 2 : Triangulation et divorce
Figure 3 : Triangulation et SAP
Figure 4 : Les techniques de manipulation

1. INTRODUCTION

Le SAP ou Syndrome d’Aliénation Parentale a été décrit pour la première fois en 1985 par Richard A. GARDNER(a), Pédopsychiatre américain, Professeur à l’Université de Columbia, pour définir un certain nombre de situations pathologiques de fréquence croissante associées à des divorces hautement conflictuels. Voici sa définition :

« Le Syndrome d’Aliénation Parentale (SAP) est un trouble de l’enfance qui survient presque exclusivement dans un contexte de dispute concernant le droit de garde de l’enfant. L’enfant l’exprime initialement par une campagne de dénigrement à l’encontre d’un parent, cette campagne ne reposant sur aucune justification. Le SAP résulte de la combinaison de la programmation du parent endoctrinant (lavage de cerveau) et de la propre contribution de l’enfant à la diffamation du parent cible. Lorsqu’un abus et/ou une négligence parentale existent vraiment, l’animosité de l’enfant se justifie et ainsi l’explication de ce comportement par le syndrome d’aliénation parentale ne s’applique pas. »

Le SAP est un sujet explosif qui reste polémique car il concerne autant le milieu judiciaire que médical, et ce, dans des contextes de « guerre parentale » où prendre position est délicat. Il nous vient des Etats-Unis, et reste encore confidentiel en France. La littérature anglo-saxonne est conséquente, mais les articles francophones sont peu nombreux. La justice est réticente à faire entrer dans les cours un diagnostic médical sur un conflit et les médecins se sentent gênés de devoir s’impliquer dans des histoires familiales, qui semblent plutôt relever de la compétence de l’assistante sociale.

Et pourtant, la responsabilité d’un médecin est engagée en tant que premier confident de ces familles. Son devoir, avant tout, est de protéger des enfants, et ceci en conservant une position neutre et bienveillante, mais incitative. Or, l’ignorance du personnel médico-social ne peut que faciliter la cristallisation de telles situations. Et poser un diagnostic est impossible pour un oeil non averti, car vu de l’extérieur, tout va bien. Cependant, ce diagnostic est indispensable, car la prévention est la clé pour préserver la santé mentale de nombreux enfants dans des situations de maltraitance psychologique.

  1. Richard Alan Gardner est né le 28 avril 1931. Plusieurs de ses ouvrages font autorité en pédopsychiatrie dont « Parental Alienation Syndrome », cités comme références par l’American Psychiatric Association. Professeur à l’université de Columbia de 1963 à 2003, il a été le premier aux Etats-Unis à élaborer des jeux permettant l’expression de l’enfant lors d’une expertise. Frappé par les comportements étranges d’enfants dans des contextes de divorce, il a identifié certains mécanismes et a publié son premier ouvrage sur le SAP en 1985. A partir de ce moment, les parents aliénants, confondus par ses travaux ou dans ses expertises, ont engagé une campagne de critiques et de dénigrement. Le Dr. Michael J. Bone écrit dans un hommage posthume qu’à bien des égards le Pr. Gardner a incarné le parent aliéné type. Il s’est suicidé le 25 mai 2003, à la suite de douleurs neurologiques insoutenables.

2. EXPOSE D’UN CAS CLINIQUE

(le cas clinique a été retiré)

3. LE SAP

3.1. DEFINITION ET ETYMOLOGIE

Le Syndrome d’Aliénation Parentale est un phénomène complexe car insidieux. De fait, il échappe à toute tentative de définition simple, dans la mesure où il existe autant de définitions que de situations familiales. Cependant, tous les enfants atteints présentent des symptômes communs.

Le terme aliénation, qui choque parfois, renvoie à l’étymologie latine. Le nom féminin alienatio, alienationis signifie :

  • Transmission légale d'une propriété, aliénation, cession, vente
  • Egarement, aliénation (de l'esprit), folie. C’est ce sens restreint du terme que nous avons retenu habituellement en français : « alienatio mentis » ou aliénation mentale qui signifie que la personne devient détachée des autres du fait de la perturbation de son esprit.
  • Eloignement, défection, désaffection, mésintelligence, désunion, séparation, rupture, division, aversion.

Outre la notion de transmission de propriété à quelqu’un d’autre, le terme aliénation possède le double sens de devenir étranger à, avec en plus une notion d’animosité à l’égard de cette personne.

Un ou plusieurs enfants sont « annexés », prennent parti pour un de leurs parents et se coupent de l’autre, jusqu’à devenir agressifs ou hostiles. Dans les cas les plus graves, toute visite est impossible et parfois, le conflit va jusqu’au meurtre du parent détesté. Tout se fait comme si subitement, le monde (dans le sens microcosme dans lequel naviguent les enfants) se simplifiait en « bons » d’un côté et « méchants » de l’autre. Les enfants restent du côté du parent aliénant, le « bon » parent, la famille et les amis proches de ce bon parent, et le parent rejeté que nous appellerons aliéné est considéré comme le « méchant », avec le reste de sa famille à lui, et ses amis. Ce système est la résultante d’une manipulation essentiellement inconsciente du parent aliénant, et du comportement des enfants eux-mêmes, qui perçoivent le parent aliénant comme victime, et veulent le soutenir tout en s’assurant du maintien du lien qui les unit à celui-ci.

Malheureusement, les faits s’enchaînent sur un mode pervers et dans une chronologie telle, que l’entourage moins proche ne réalise pas ce qui se passe, et par acquiescement passif, entérine cette vision du monde. Plus le temps passe, plus cette version imprime la vie et les émotions de l’enfant aliéné, constitue sa réalité et dès lors devient « vraie ».

En somme, une fois le processus enclenché, aucune tendance spontanée de guérison ne s’observe, au contraire, la plupart des cas livrés à eux-mêmes évoluent vers la forme grave.

Il est certain que ce genre de situation ne date pas d’aujourd’hui. Le syndrome d’emprise existait déjà au sein de certaines familles n’ayant pas vécu la séparation. Cependant, le syndrome d’aliénation parentale se développe de manière exponentielle depuis l’avènement du divorce et la séparation accentue tout syndrome d’emprise préexistant. Les parents se séparant, les enfants sont souvent sommés de prendre part pour l’un ou l’autre et deviennent un « enjeu » très facilement pour les adultes. Un procès en justice peut cristalliser les conflits. Dans l’inconscient collectif, il y a un perdant et un gagnant, donc un bon et un méchant. La charge émotionnelle est telle que les parents oublient aisément que les enfants restent des enfants et ne doivent pas entrer dans ces conflits d’adultes. Dans ces conditions, cet enfant « enjeu » peut facilement passer du statut de sujet à celui d’objet. Et là se trouve le terreau de l’aliénation parentale. Mais rien n’est jamais affirmé aussi clairement, l’intérêt de l’enfant est toujours brandi comme l’obsession de chacun des deux parents. Pour un observateur extérieur non averti, ces conflits semblent inextricables et le mettent en échec.

Ce phénomène a été décrit relativement récemment aux Etats-Unis, et reste totalement méconnu en France. Aussi, pour l’instant, nous ne disposons d’aucun chiffre de prévalence et d’incidence. Mais pour un esprit informé sur l’aliénation, il suffit de s’intéresser à son entourage, pour réaliser que celle-ci est très fréquente, à des degrés divers. Etablir des statistiques est encore problématique, puisque ce sujet est tabou : le parent aliénant considère qu’il gère parfaitement une situation, tandis que le parent aliéné en plus de son rejet, de sa honte, est forcement soupçonné d’être un mauvais parent par le reste de la société. Pour quelqu’un qui n’a pas étudié le sujet, il est difficile d’imaginer qu’un rejet aussi massif ne puisse se fonder sur rien de répréhensible de la part du parent aliéné.

Pour s’appuyer sur des données très grossières, les chiffres qui circulent estiment qu’environ un mariage sur deux finit par un divorce actuellement. Le nombre moyen d’enfants par femme en France est de 2,1. Or il semble que le syndrome d’aliénation parentale concerne 5 à 10% des divorces, dont les 2/3 sont au stade grave.

D’autres chiffres indiquent que la moitié des enfants ne voit plus l’autre parent avec lequel ils ne vivent pas au bout de deux ans.

3.2. UN CAS PARTICULIER DE LA RELATION D’EMPRISE

Le syndrome d’aliénation parentale a été décrit par les anglo-saxons essentiellement, mais il s’apparente à ce que la littérature francophone nomme « relation d’emprise ». La pulsion d’emprise correspond au terme « Bemächtigungstrieb » de Freud utilisé pour la première fois en 1905 pour décrire une pulsion de domination par la force, à différencier de toute énergie sexuelle initialement. Il la rattache secondairement en tant que composante de l’érotisme et du stade anal, puis à la pulsion de mort.

R. Dorey a repris ce concept de pulsion d’emprise et l’a développé afin de décrire la « relation d’emprise ». Cette notion regroupe de nombreuses situations très variables, de la manipulation d’une nation à des situations intrafamiliales, en passant par les phénomènes sectaires et le harcèlement moral. Le but est de s’approprier l’autre en tant qu’objet de désir, de nier voire détruire sa différence, ce qui le fait « autre ». La relation est systématiquement pensée en termes de dominant/dominé, aucun autre type de relation n’est envisageable pour l’instigateur.

La victime d’une relation d’emprise est figée, paralysée, face à cet instigateur, sa seule issue est de courber l’échine. L’expérimentation animale a pu reproduire un comportement assimilable à celui de la victime. Des chiens ont été soumis à des décharges électriques répétées, alors qu’ils étaient attachés. Une fois libérés, ils n’avaient plus le réflexe de s’enfuir lorsque les décharges étaient de nouveau transmises.

Dans le SAP, la relation d’emprise est un peu particulière, car elle s’applique du parent aliénant sur le parent aliéné et les enfants à la fois. Et les enfants l’alimentent également en participant activement au meurtre symbolique du parent aliéné. Une relation d’emprise existe naturellement à minima entre les parents et les enfants. Mais dans les SAP, elle sort du cadre « normal ». Il n’y a plus de tiers, l’interaction devient fusionnelle et destructrice.

Gardner, par son travail sur le SAP, a approfondi la description d’un type très précis de relation d’emprise intrafamiliale confinant au pathologique. Cette étude lui a permis de dégager des orientations pour un diagnostic rapide et surtout des mesures simples et efficaces à appliquer rapidement pour protéger les enfants. Se focaliser sur un tel aspect a le bénéfice de sortir le soignant de l’impuissance dans la prise en charge thérapeutique d’une relation d’emprise.

3.3. LE CONTEXTE DU SAP

Pour arriver à la situation de SAP, des circonstances « favorables » doivent être réunies. Chacune de ces circonstances paraît dérisoire, voire négligeable prise isolément, pourtant telle une araignée qui tisse sa toile fil après fil, elles vont participer au piège qui se referme sur la famille éclatée. Dans certains cas, les évènements sont beaucoup plus dramatiques et précipités. Le scénario est violent, brutal, et demande à l’enfant de prendre position dans l’urgence. Revenir en arrière sera d’autant plus difficile.

3.3.1. Une separation conflictuelle

Tout d’abord, dans un SAP, le divorce est forcément conflictuel dès le départ. Peu de divorces se règlent à l’amiable, il est vrai. Mais si d’emblée, la séparation s’effectue dans le respect mutuel, le risque d’aliénation est quasiment nul. En revanche, une séparation conflictuelle est à haut risque pour les enfants. Cette évidence est à rappeler : tant que les adultes n’ont pas résolu leurs conflits, les enfants en pâtiront. Ils sont tout à fait capables de ressentir les tensions et les non dits, et se sentiront obligés de prendre part et de soutenir en apparence le parent le plus faible si les adultes ne les écartent pas clairement de cette situation.

Plus la situation sera tendue, plus un parent se sentira lésé, gardera un désir de vengeance ou de haine, plus l’enfant sera impliqué dans ce conflit, voire prié directement ou indirectement de prendre parti. Bref moins l’enfant se sentira en sécurité, plus il y aura risque d’aliénation. En d’autres termes, les parents doivent parvenir à séparer très nettement leurs dissensions de couple de la parentalité pour protéger l’enfant.

3.3.2. L’ENTOURAGE

Il joue un rôle fondamental dans la gestion de ces déchirements. Il représente une énorme masse passive si je puis dire, qui va participer à faire basculer la balance d’un côté ou de l’autre. Le parent aliénant imagine qu’il peut être le seul bon parent. Si l’entourage accepte sa vision du monde, il va la conforter. La question de l’individu ne se pose plus. C’est la somme des « regards extérieurs » qui va contribuer à faciliter l’installation de cette situation ou non. En bref, des voisins immobiles qui considèrent que chacun gère ses enfants comme bon lui semble et qui ne se permettront pas de dire que la situation est étrange, renforcent la position du parent aliénant. Le médecin qui ne pose pas la question du père ou de la mère absente facilite également la tâche de ce parent, même si cette interrogation va créer un grand malaise dans le cabinet. Comprenons-nous bien, il n’est en aucun cas question d’être intrusif dans la vie d’autrui, ni d’avoir un regard normatif sur l’autre, mais la tolérance n’est pas l’indifférence. Si personne n’interfère, la famille, puis certains amis, et ainsi de proche en proche une certaine masse de personnes vont contribuer à créer un cocon protecteur de cette situation anormale. Par leur silence, ils seront comme garants de la normalité de ce genre de relation pour le parent aliénant. Mais ils peuvent se montrer plus zélés et refuser à leur tour de revoir le parent aliéné décrit comme un monstre et cautionner ainsi la thèse du parent aliénant.

La vie est évidemment plus complexe. Le parent aliénant s’arrangera pour écarter les personnes qui ne soutiendraient pas sa cause. Le plus souvent les enfants aliénés sont progressivement « protégés » de toute mauvaise influence extérieure et évoluent dans un vase clos. Quant aux amis infidèles, eux aussi seront tout simplement rejetés voire calomniés.

L’entourage peut également participer activement et inciter à l’aliénation. Les parents du parent aliénant sont parfois les premiers à chercher à éliminer « l’autre » parent. Un nouveau conjoint peut trouver grand intérêt à créer ou encourager la zizanie afin de conforter sa place toute nouvelle.

3.3.3. L’HYPOTHESE FAUSSE FONDE LE SAP

Cette hypothèse va établir le socle du cercle vicieux de la haine et de l’incompréhension. Le parent aliénant réécrit l’histoire du divorce et convainc ses enfants en premier lieu, puis son entourage, de proche en proche de la véracité de sa version des faits. Il n’y a plus de place à l’alternative. Une seule version est possible, celle du parent aliénant, les autres sont fausses, et il va déployer toute son énergie à la rendre crédible. Les circonstances du divorce sont ainsi dramatisées, les scénarios réécrits chaque fois sous un jour plus péjoratif, il peut même y avoir de fausses allégations d’abus sexuel ou de maltraitance physique sur les enfants concernés. Le scénario le plus classique est : « Votre père est méchant, il nous a abandonnés ! » ou «C‘est à cause de votre mère que je souffre, je vais mettre fin à mes jours ! »

Le conflit est donc présenté sous des jours très différents par les deux parents. Aussi, l’entourage est souvent sommé par le parent manipulateur de prendre parti pour l’un ou l’autre, et il est difficile de démêler le vrai du faux, et ce, d’autant plus qu’on est toujours tenté de croire la version la plus dramatique, en supposant que l’autre version minimise les faits.

La méconnaissance des besoins fondamentaux des enfants dans la société, l’impuissance dans laquelle peut nous plonger ces conflits, la difficulté à obtenir des informations neutres renforcent la position du parent aliénant.

3.3.4. LE TEMPS EST UN AUTRE FACTEUR NON NEGLIGEABLE DANS LA FORMATION D’UN SAP

Et contrairement à ce que le sens commun voudrait croire, il en est l’ennemi implacable. Lorsque des enfants commencent à refuser de voir l’un des deux parents, à le rejeter, le compte à rebours est enclenché. Si personne ne vient en aide à cette famille à ce moment précis, la situation ne pourra que s’aggraver. Or, souvent, l’entourage intervient alors pour minimiser le problème et rappeler que le temps arrange tout. Ce n’est pas du tout le cas. Plus le temps s’écoule, plus le conflit se cristallise et plus il est difficile de revenir en arrière. Effectivement, même si le recul manque, les enfants peuvent finir par revoir le parent qu’ils ont rejeté autrefois, mais lorsque c’est le cas, c’est 10 ans, 20 ans, voire 40 ans après. Le temps a effectivement modifié la donne, mais à quel prix ?

Tout se passe comme si les hypothèses fausses de départ étaient validées chaque jour davantage. Les souvenirs se reconstruisent sur le modèle de la fausse hypothèse, et du côté du parent aliénant ainsi que des enfants aliénés, il est plus facile de se raccrocher à ce souvenir que de ressentir de la culpabilité et de regretter lorsque les choses sont allées trop loin. Du côté du parent aliéné, le temps contribue chaque jour à déliter le peu de lien qu’il restait.

Rappelons que la notion de temporalité ne s’inscrit pas de la même façon dans la tête d’un enfant que dans celle d’un adulte. Chaque année qui s’écoule voit la transformation physique et psychologique de l’enfant et de l’adolescent. Aussi, toute cette période sans l’un des deux parents est irrémédiablement escamotée. Le lien s’effiloche, et dans l’hypothèse d’un retour des enfants vers le parent aliéné, il ne sera plus jamais le même dans la majorité des cas. Les enfants resteront des étrangers. Heureusement, dans un nombre de cas non négligeable, le lien peut se reconstruire 10, 20 ans après en quelques minutes, comme si le parent aliéné et l’enfant s’était quittés la veille, mais avec le sentiment d’un énorme gâchis.

3.3.5. L’ARRIVEE AU SAP
  • Une vision du monde faussée
    Le parent aliénant instille peu à peu sa vision du monde dans le cerveau des enfants aliénés par le biais de techniques de manipulation développées ci-dessous, tout en éliminant systématiquement toute personne refusant d’approuver ce récit. Cette vision particulière les coupe de leur ancien entourage et va favoriser le travail de sape ultérieur.
     
  • La frayeur
    Elle n’est jamais avouée, mais représente un point clef de cette relation d’emprise. Ce peut être l’angoisse que le parent aliénant se suicide, qu’il n’aille pas bien car c’est le discours tenu aux enfants. Le parent aliénant peut effrayer également les enfants par ses attitudes et paroles manipulatrices, son langage à double contrainte, son regard plein de sous-entendus. Ce peut être également la peur du comportement du parent aliéné, diabolisé par le parent aliénant, qui entrave l’éventuel désir de liberté de l’enfant aliéné.
     
  • Le devoir de loyauté
    C’est l’assise de l’aliénation, la motivation essentielle des enfants. Les enfants comprennent très vite qu’ils sont invités à choisir entre deux parents. Le parent aliénant sous-entend que ce ne peut être que l’un OU l’autre, de manière exclusive. Tiraillés entre ces deux pôles, ils vont choisir le côté qui leur coûtera le moins d’énergie en apparence, c'est-à-dire le parent aliénant. Ce parent est souvent celui dont ils ont le plus peur d’être rejeté. Même s’ils se sentent soulagés dans l’instant, ils se retrouvent perdants, car ils sont prisonniers de l’un des parents, et obligé de trahir l’autre. Ce choix est en réalité un non-choix qui va conditionner ultérieurement le sentiment de l’enfant. Il proclamera avoir décidé par lui-même de refuser de visiter le parent aliéné.

La partie suivant: B R    

Labels: ,

zaterdag 18 oktober 2008

Problemen van kinderen in kaart met onderzoek

Onderzoek

Veel vrouwen hebben betaald werk met jonge kinderen. Toch is er schrikbarend weinig onderzoek over jonge kinderen en wat hen beknelt. De TNO afdeling ‘Kwaliteit van leven’ vond in 1997 dat 10% van de kinderen van 2 tot 3 jaar en 25% van de kinderen van 4 tot 15 jaar volgens de gezondheidszorg te maken heeft met psychosociale problemen.

Weliswaar is er een landelijke jeugdmonitor. Maar de publicaties van het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) en het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) richten zich voornamelijk op de jeugd vanaf 12 jaar. Weinig gegevens zijn er ook over de gezinssituatie. Cijfers bijvoorbeeld over het aantal kinderen tussen de 0 en 12 jaar dat opgroeit in een éénoudergezin zijn alleen met aanvullend onderzoek te achterhalen uit de CBS huishoudens statistiek.

Groot onderzoek over de leefsituatie van kinderen tot 12 jaar vindt slechts om de paar jaar plaats. Het laatste onderzoek van enige omgang in Nederland werd door het SCP gepubliceerd in 2005.

Kranten

Volgens het begeleidende persbericht van het SCP is de meerderheid van de kinderen gelukkig, voelt zich goed, heeft tevreden ouders, doet het volgens de ouders goed op school en heeft een rijk vrijetijdsleven. Daarom publiceerden de kranten bij het uitkomen van het rapport geruststellende koppen. Alleen Ester Hageman van Trouw bleek het rapport gelezen te hebben, hoewel haar kop tevredenheid uitstraalt. Drie redacties hebben hun artikel inmiddels ingetrokken:

Kindermishandeling

Gaat het wel echt goed met de kinderen in Nederland? Er is een groep kinderen waar dit niet voor geldt. Zij worden geconfronteerd met langdurige problemen. Er zijn nog steeds veel meldingen van kindermishandeling. Jeugdzorg instanties houden acties voor verhoging van collectieve uitgaven aan jeugdzorg. Kind in de knel probeert het gebrek aan kennis bij te spijkeren, om dit soort problemen te voorkomen:

  • Psychosociale klachten kunnen naar buiten gericht zijn. Dan gaat het om koppigheid, druk, stoer of driftig doen en agressief gedrag. Deze veroorzaken last in de omgeving van het kind. Ook zijn er naar binnen gerichte klachten zoals gebrek aan zelfvertrouwen, een teruggetrokken leven, eetstoornissen, last van pesten, aandachts- en concentratie moeilijkheden op school, angsten, depressie en slaapproblemen. Ook komt bedplassen voor. Al deze klachten hebben een negatieve invloed op de ontwikkeling van kinderen. Die kinderen gaan veelal ook in de latere levensloop problemen ondervinden. Het functioneren van de samenleving kan er door worden verstoord.

Gezondheidszorg

In het kader van het onderzoek vulden jeugdartsen en verpleegkundigen van consultatiebureaus en schoolgezondheidsorganisaties formulieren in. Voor zo’n 5000 kinderen van 0 tot 12 jaar oud, verspreid over het land, werden waargenomen problemen in kaart gebracht.

Jeugdartsen en verpleegkundigen zien veel kinderen en kunnen dus vergelijken met anderen. Volgens hen heeft 11% van de baby’s van 14 maanden oud psychosociale problemen. Bij de 5- en 6-jarigen gaat het om 28%. En bij de 8 tot 12 jarigen om 21%. Problemen thuis, leerproblemen op school, problemen in de omgang met andere kinderen. Bij de genoemde percentages zitten ook lichte problemen.

De jeugdartsen zagen deze problemen vaker bij kinderen van moeders met een lage- of middelbare opleiding (tot en met VWO). En bij kinderen uit een éénoudergezin. Ze vonden weinig verschillen tussen kinderen van westerse- en niet westerse afkomst. Bij Marokkaanse kinderen vonden ze zelfs de helft minder psychosociale klachten. Bij relatief jonge moeders waren deze problemen er vaker dan in de groep van 27-34 jaar.

Ouder

Ouders kregen de meest uitgebreide vragenlijsten. De vragen aan hen gingen over de gezinssituatie, het wonen, de opvoeding, zorgen over de opvoeding, de vrijetijdsbesteding van de kinderen, de schoolprestaties, de lichamelijke gezondheid. Daarnaast kregen ze een uitgebreide lijst om aan te geven of uitspraken van toepassing zijn op hun kinderen. Voor drie afzonderlijke leeftijdsgroepen was er een aangepaste lijst. Deze lijsten (ITSEA en CBCL genoemd) zijn opgesteld door amerikaanse onderzoekers die veel ervaring met deze metingen hebben.

Aan de ouder(s) werd gevraagd of zij zich zorgen maken over de opvoeding en in hoeverre zij de opvoeding als negatief of belastend ervaren. De beleving van de opvoeding is een voorspeller voor het opvoedgedrag van ouders. Voor de ITSEO en CBCL lijsten over emotionele- en gedragsproblemen zijn amerikaanse normen opgesteld voor het interpreteren van de totaalscores. Deze zijn zó gemaakt dat in de Verenigde Staten 10% van de kinderen tot de categorie met problemen worden gerekend. Het Nederlandse onderzoek liet de amerikaanse berekening ongewijzigd. Maar de Nederlandse ouder is veel minder geneigd items over hun kinderen aan te kruisen. Daarom viel bij elkaar slechts 4 tot 5 procent in de categorie van te behandelen gedragsprobleem. Ook als het gaat om schoolprestaties zien we de optimistische kijk van de Nederlandse ouder: Niet 50% maar slechts 5% van de ouders is van mening dat hun kind slechter presteert op school dan gemiddeld. Het is duidelijk dat de Nederlandse ouder de situatie van hun kind(eren) te optimistisch inschatten. Latere teleurstellingen zijn het gevolg.

Kinderen

Aan de kinderen van 8 tot 12 jaar werd gevraagd zelf een lijst met 27 vragen in te vullen. 14 procent van deze kinderen heeft het thuis niet naar de zin. 10 procent vind de sfeer thuis slecht. Maar liefst 39 procent geeft aan niet of te weinig met hun vader te kunnen praten.

Mama en papa gelukkig, ik huil elke nacht

Oorzaken

In het onderzoek is gekeken wat de oorzaken van psychosociale klachten kunnen zijn. Volgens artsen en verpleegkundigen is daarbij de gezinssituatie het meest belangrijk. De gegevens van de ouders laten zien dat de problemen vaak met armoede te maken hebben. Het onderzoek besteedt meer aandacht aan de gegevens zoals die door de ouders zijn verstrekt. In het rapport worden voor de gevonden psychosociale klachten vier achtergrondfactoren genoemd:

  1. Laag inkomen: Kinderen die opgroeien in een huishouden met een inkomen onder de €1200 netto per maand (de armoedegrens) hebben 3,5 keer meer kans op psychosociale problemen dan kinderen in rijkere huishoudens. De kans op een negatieve opvoedingsbeleving is 3,2 keer hoger. Gemeld wordt dat slechts 35.000 jonge kinderen onder de armoedegrens leven. Dit klopt niet. In werkelijkheid gaat het om 364.000 jonge kinderen, dat is 14% van het totale aantal kinderen tussen de 0 en 12 jaar.
  2. Alleenstaande ouder: Kinderen waarvoor op de vragenlijst is ingevuld, dat ze in een gezin met een alleenstaande ouder leven, lopen een verhoogd risico. Daar is 3 keer meer kans op een negatieve opvoedingsbeleving. En 2 keer meer kans op psychosociale problemen. Bij elkaar zijn er 290.000 jonge kinderen die opgroeien in een éénoudergezin. Dat is 11% van het totale aantal kinderen tussen de 0 en 12 jaar. In het onderzoek zijn co-oudergezinnen en gezinnen met partners van hetzelfde geslacht ondergebracht in een categorie ‘overigen’ en werden niet gerekend bij de twee-ouder gezinnen. Waarom dat is, wordt niet duidelijk gemaakt.
  3. Allochtone afkomst: Kinderen waarvan minstens één ouder afkomstig is uit Turkije, Marokko, Suriname of de Antillen, hebben volgens de gegevens van de ouders 3 keer meer kans op psychosociale problemen. En er is 2.1 keer meer kans op een negatieve opvoedingsbeleving. Deze uitkomst komt niet overeen met de bevindingen van de consultatiebureaus. Dit is iets om uit te zoeken. De jonge kinderen van deze groep niet-westerse allochtonen hebben 25% minder kans op een langdurige ziekte, aandoening of handicap. Uit het rapport valt verder op te maken dat allochtone kinderen uit overige landen, toch 145.000 in aantal, niet aan het onderzoek deelnamen.
  4. Laag opgeleide moeder: Dan is er 2 keer meer kans op psychosociale problemen dan wanneer de moeder hoog is opgeleid. En 1,75 keer meer kans op een negatieve opvoedingsbeleving.

Samenloop

Wanneer meer ongunstige factoren tegelijk in het huishouden aanwezig zijn, lopen de risico’s voor de kinderen op. Het grootste risico voor kinderen is het leven in een éénoudergezin met een laag inkomen. In bijna de helft van de huishoudens onder de armoedegrens gaat het om een alleenstaande ouder. Dus daar zijn vaak meerdere risico's:


Cumulatie
Verhoogde kans op psychosociaal probleem Verhoogde kans op negatieve opvoedingsbeleving
Eén risicofactor 1,7 keer geen
Twee risicofactoren 4,0 keer 3,6 keer
Drie of vier risicofactoren 5,3 keer 3,6 keer

Achterstanden van jongens

Één onderdeel in het rapport dat de lezer op het spoor kan zetten van het gemis aan een vader gaat over de achterstand van jongens. Volgens jeugdartsen en verpleegkundigen hebben jongens al op 3 jarige leeftijd meer psychosociale problemen. Bij veel van de probleemjongetjes wordt een te uitdagend en agressief gedrag gesignaleerd. Bij 5- en 6 jarige jongens zijn twee keer vaker aandachts- en leerproblemen dan bij meisjes. Dit sluit aan bij het gegeven dat jongens op deze leeftijd in Nederland minder goed lezen en schrijven. In de categorie van 8 tot 12 jaar zijn er naar binnen gerichte problemen. Maar bij de jongens vallen daarnaast schoolproblemen op. En het aantal te druk, koppig, stoer, brutaal, driftig en agressief bevonden jongens in de categorie 8 tot 12 jarigen is twee keer zo hoog als bij meisjes. Vaderloosheid brengt overigens niet alleen met zich mee het ontbreken van discipline en een rolmodel voor jongens. Ook voor een gezonde ontwikkeling van meisjes is vader van belang.

Vaderloosheid

Uit internationaal onderzoek is één uitspringende risicofactor bekend die meer dan elk ander achtergrondgegeven samenhangt met gedragsproblemen, schooluitval en vandalisme. Dat is het opgroeien zonder vader. Volgens dit onderzoek hebben kinderen in éénoudergezinnen 5 keer meer kans op fysieke mishandeling en emotionele verwaarlozing dan kinderen uit twee-ouder gezinnen. Uit bestudering van cases blijkt dat in stiefgezinnen de kans op fatale mishandeling vele malen hoger is dan in gezinnen met twee biologische ouders. Vaderloos opgegroeide teenagers en volwassenen gebruiken vaker drugs, hebben vaker riskant seksueel gedrag, psychische problemen, zijn werkloos, crimineel, in detentie en sterven voortijdig.

Met de data uit dit onderzoek komt men de deprivatie van kinderen op het spoor. Maar in het begeleidende rapport slaagt men er slechts ten dele in dit naar de oppervlakte te brengen:

  1. Enerzijds komt dit omdat bij de beoordeling van psychosociale problemen vooral de gegevens worden gepresenteerd die door de ouders werden verstrekt en minder is uitgegaan van de gegevens van de professionals bij de consultatiebureaus. Het gevonden percentage van te voorkomen/behandelen gedragsproblemen is lager dan in de Verenigde Staten. Ik veronderstel dat de Nederlandse ouder minder aandacht geeft aan de problemen van hun kinderen of er minder mee voor de dag komen.
  2. Anderzijds is niet vaderloosheid gemeten maar alleenstaand ouderschap. Dat is iets anders. Want er zijn huishoudens waarin de moeder samenwoont met een reeks van achtereenvolgende stiefvaders of met haar vriend. Vaak hebben deze huisgenoten niet het juridisch gezag en kunnen zich daardoor minder als vader doen gelden. De band van zo'n vriend met de kinderen is minder hecht en ook dan kun je spreken van een vaderloos huishouden. In het onderzoek zijn deze vormen onterecht gegroepeerd bij de twee ouder gezinnen. Wanneer vaderschap en vaderloosheid beter wordt gemeten, is te verwachten dat dit cijfermatig zelfs nog meer dan nu een verklaring geeft voor opvoedings- en psychosociale problemen van kinderen in Nederland.
  3. Vaderloosheid gaat meestal vooraf aan armoede en hangt daarmee samen. In het SCP onderzoek is het effect van vaderloosheid ‘gecorrigeerd’ voor het armoede effect. Terwijl juist de vaderloosheid de oorzaak van de armoede is (causaliteit). Over het algemeen is alleenstaand moederschap niet of slecht te combineren met fulltime werk en daardoor krijgen de kinderen met armoede te maken, zeker wanneer de vader op afstand van zijn kinderen wordt gehouden en/of wordt onderdrukt.
  4. Door het uitbrengen van een ‘goed nieuws’ persbericht wordt de grote groep van kinderen die wel problemen ondervindt gebagatelliseerd. Terwijl voor hen aandacht en inspanning nodig is.

Uw advertentie op déze plek heeft groot gewicht…

Bericht voor sponsoren van vaders

Vroege interventie

Onderzocht is bij welke instanties de kinderen met depriverende achtergrondkenmerken als eerste bekend zijn. Slechts een kwart van alle kinderen gaat naar de kinderopvang. Kinderen uit probleemhuishoudens komen daar minder. Dan staat de peuterspeelzaal er beter voor als plek om de achterstandskinderen zo vroeg mogelijk op te sporen. Want daar komt ongeveer de helft van alle kinderen. En kinderen uit de probleemgroepen zijn daar beter vertegenwoordigd. Volgens het rapport zien consultatiebureaus en schoolgezondheidsorganisatie bijna alle kinderen op regelmatige basis. Op basis van de ervaring met de steekproeftrekking valt te betwijfelen of allochtonen daar voldoende worden gezien. Een conclusie is dat veel te zeggen is om gezondheidszorg instanties een centrale rol te geven bij het vroegtijdig signaleren van achterstanden bij kinderen. Een nadeel is dat daar nog weinig kennis is over familierecht achtergronden van het ontstaan en de preventie van éénouderhuishoudens.

Prioriteiten

De waarde van dit onderzoek is dat het een overzicht geeft van enkele bedreigingen in de opvoeding voor kinderen in de leeftijd van 0 tot 12 jaar. Er is een begin gemaakt met het analyseren van gezinssituaties in een periode van maatschappelijke discussie over huwelijk en de waarde van vaderschap, over de taakverdeling in het gezin, over het al dan niet behouden van gezinsrelaties na een scheiding. Preventie is nodig van brutaliteit, agressie, vandalisme en criminaliteit. Maar ook angsten bij jonge kinderen, depressie, gebrek aan zelfvertrouwen, en een teruggetrokken leven geven aandachts- of leerproblemen bij kinderen. Beide soorten van problemen hebben te maken met een onvoldoende samenzijn van de kinderen met vader. Dat blijkt uit de data van dit onderzoek.

De uitkomsten geven het alleenstaand ouderschap een duidelijke plaats tussen andere meer bekende achterstandsfactoren zoals armoede en allochtone afkomst in. Ouder- en vader organisaties kaarten al langer de ongunstige opvoedingssituatie aan voor kinderen indien de vader is verstoten. Veel verbeteringen zijn voorgesteld.

Deze analyse kwam tot stand met weinig middelen. De feiten worden te weinig onder ogen gezien bij pedagogen, familierechtskundigen en het grote publiek. Onderkennen is een eerste stap in de richting van preventief werk. Zoals eerder gewerkt is aan (1) bestrijding van armoede, (3) het verminderen van rassendiscriminatie en taalachterstand, hoort ook (2) vaderloosheid bij de kernproblemen die maatregelen nodig maken.

  • Dat in het onderzoek een minder geslaagd causaal model is gehanteerd is jammer, omdat voor preventie juist de vroege voorspelling van ontwikkelingsachterstand nodig is. Immers, hoe eerder men vaderloze kinderen kan helpen, des te beter. Men hoeft niet met interventie te wachten totdat armoede optreedt.

Jongens ondervertegenwoordigd in achterstandstelling

Volgens gegevens van het Centraal Bureau voor de Statistiek zijn in het schooljaar 2008-2009 vijftien procent van de leerlingen in het basisonderwijs geteld als 'achterstandsleerling'. Dat zijn iets meer dan 240 duizend leerlingen.

Aantal achterstandsleerlingen in het basisonderwijs 2008-2009
Categorie Jongens Meisjes Totaal
0.25 18.559 19.169 37.728
0.30 45.341 45.720 91.061
0.40 190 201 391
0.70 318 384 702
0.90 23.627 23.783 47.410
1.20 31.632 31.290 62.922
Totaal 119.667 120.547 240.214

Hoewel volgens de gegevens uit het onderzoek jongens twee keer zoveel kans hebben op een minder gezonde ontwikkeling dan meisjes, komen ze bij de achterstands telling even veel voor. Verder valt op dat de meeste leerlingen in een lage of hoge achterstands categorie zijn ingedeeld, de 0.25 en 0.30 categorie en de 0.90 en 1.20 categorieën zijn goed gevuld. In de midden categorieën komen weinig leerlingen voor.

Actieplan

Veel kinderen en vooral jongens vallen buiten de boot. De grote kern van het probleem is het alleenstaand ouderschap, het ontbreken van de vader bij de opvoeding. Uitgangspunt is het bevorderen van de ontwikkeling van de jeugd en het voorkomen van uitval. Iedereen moet kunnen meekomen, vaders hebben meer burgerrechten nodig om de achterstanden terug te dringen. Lees het artikel de Wet op het Co-ouderschap.

Disclaimer

World Blog Action Day 2008

Kind in de knel is een organisatie van ouders in Nederland en neemt geen verantwoordelijkheid voor het niet deelnemen van 145.000 niet-westerse kinderen (zie tekst) aan het SCP onderzoek.

Deze herpublicatie, oorspronkelijk geschreven op 6 april 2005, draagt bij aan Drentse blog actie dag, contact: Bert Kerkhof


Lees verder…

  • Dikwijls geniet élk van de ouders samen onder éen dak een zekere zelfstandigheid en regelmatig komt ook het gescheiden wonen voor in verband met werk of relatie. Te vaak hebben draagkrachtige en moderne ouders te maken met traditionele en/of religieuze spanningen in de omgeving. Vanwege de leefwijze kunnen schendingen van hun rechten het bestaan bedreigen en hun leven naar beneden halen, zelfs kunnen ouders te maken krijgen met jeugdzorg die zonder deugdelijke rede hun kinderschare onder toezicht stelt en/of uit huis plaatst. Preventie door bewaren en bewaken van moderne samenlevingsvormen is cruciaal voor de opvoeding. Lees het Manifest en teken de petitie.

Laat kinderen vrolijk rondhuppelen tussen beide ouders, 
           Ouderschap stopt niet bij een scheiding. De KinderOmbudsman

 

Labels:

Jongerenrecht

Slecht opgeleid naar afghanistan

Ongeloof in seks voor het huwelijk

Vele doden bij Love Parade

Krappe bovenkamers duurder dan studiebeurs

Laura Dekker en rechten van jongeren in nederland

Moeders pap pot binding hindert jongeren bij vinden werk

Moeders vaker gedaagd door justitie

Kinderrechten en de plichten van een arts

Opvoeden

Inhuren praktijk-docenten MBO uit bedrijfsleven

Dirk Janssen nederlandse jongeren vertegenwoordiger

Opvoeden van arrogant, regentesk populisme

Noodgebouwen basis onderwijs aanpakken

Ontbrekend in Kopenhagen waarop de wereld wacht

Generation Islam - Children of afghanistan and gaza

Foto materiaal LTO Nederland actie

Voortgezet onderwijs na een mindere basisschool

Jeugdzorg

Manifest privacy, rechtshulp en waarheidsvinding

Jeugdzorg in nederland, drama van de eerste orde

Manifest Jongleur over de schreef

Coalitie wil groei aantal uithuisplaatsingen stoppen

Leger des heils haalt bakzeil bij uithuisplaatsing

Herstel van gezinnen en goedkope hulp

Debat over wantoestanden bij jeugdzorg

Zorgen met betrekking tot jeugdzorg

Mysterie van jeugd zonder gezin op een rijtje

Dure feestjes van jeugdzorg

Gezondheidszorg

Baby verlof voor vader naar minimaal twee weken

Snel afgeleide mensen zijn meer creatief

Plan voor behandelen benauwde Co-ouders

Onderzoek sport voor vaderloze kinderen

Informatie over vaccin tegen humaan papilloma virus

Honderden kinderen gaan jaarlijks de separeercel in

Geef huisarts grotere rol bij probleemgezinnen

Handhaven

Jill Egizii: Effect change and get court judges

Stop gemeentelijke vervreemding van kinderen

Behoud van familieleven bij scheiden is feestje waard

Moeders vaker gedaagd door justitie

Strafbare onttrekking aan de ouderlijke macht

EénVandaag over handhaven omgangsregeling

Televisie discussie over zorgplicht van beide ouders

Rechter negeert vader rechten bij scheiding

Rechter overtreedt te vaak wet bij scheiding

Klachtencommissie: Informeren béide ouders

Klassieke Co-ouder regeling

Muziek ♪♫♪♫

Jeffrey zingt voor zijn vader

Marco Borsato - Dochters uit beklemming

Jeff van Vliet - 't Is niet mijn fout

Dio - Alles doen om het weer aan te maken

Lawineboys - Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben

Kinderen voor kinderen - Foto album - Willem Wilmink

Koen Wauters - Passie - Zie me graag

Musical Hair revisited

Kinderen voor kinderen - Ha ha ha je vader

Economie

Opbouwen met elkaar en financiëel kringlopen

Nieuwe kans op kwaliteiten spoorlijn A'dam-Groningen

Drie keer nadenken over kinderopvang

Toekomst gloort hoop tegen sociaal culturele achterstand

Stop gemeentelijke vervreemding van kinderen

Vrijheid deed haïtianen sociaal en economisch das om

De economie van haïti in drenthe

Noodhulp actie haïti heeft cholera ramp niet voorkomen

Ontbrekend in Kopenhagen waarop de wereld wacht

Middenklasse

Moeders pappot binding hindert jongeren bij vinden werk

Crisis in ouderschap en economie

Cijfers

Flitsscheiding beëindigde 30.000 relaties

Moderne rolopvattingen en herleving sociale economie

Aanvragers van echtscheidingen

Cijfers van CBS over aantal scheidingen

Vaderen over nederland

Gedeeld ouderschap beste optie voor kinderen

Eerste proefschrift ouderverstoting goedgekeurd

Problemen van kinderen in kaart met onderzoek

Vaderverstoting in Nederland

Geld

Co-ouders zijn kredietwaardig

Co-ouders en fiscale regels voor de Benelux

Affectieschaden aanpakken

Kinderbijslagplan voor gescheiden vaders

Omgangsregeling en naleving regelen in éen rechtszaak

Steeds meer gesubsidieerde rechtsbijstand nodig

Relaties

Vader organisatie online

Regionale justitie contactgegevens

Politiek 1.0

Collegevorming na raadsverkiezing drenthe

Brief aan tweedekamer lid Fatma Koser Kaya van D66

Ronald Palsterk over pvda verkiezingsnederlaag

Eén op drie kinderen in problemen door scheiding

Repressie

Agente werpt steen door ruit bij redacteur Kind in de knel

Ongeloof in seks voor het huwelijk

Negatief advies welstandscommissie is vaag

Nobel Prijs Vrede naar mensenrechten activist Liu Xiaobo

Dissidente burgerrechten activist Cuba verhongert

Nicolaas Beugeling, vrouw en kind te Veenhuizen

échte zoon van zijn éigen vader

'Kinderen van mensen die nooit getrouwd zijn geweest'

Omgangsonrecht - het boek van Tjerk Bakker

Politiebureau zet vader onder druk: 'afstand doen van kinderen'

Écht regelgeven 3.0

In voorspoed en geluk vader zijn met levensgezel europa

Belgische wet Co-ouders bestaat 15 jaar

Brad Pitt trouwt pas als homo’s het óok mogen

Claim na geruchtmakend Bolderkar drama

Fiscaal Co-ouderschap in de Benelux

Koppel alimentatieplicht en omgangsregeling

Co-ouderschap bij scheiding is de norm in België

Manifest Integriteit van het ouderschap

Omgangsonrecht met kinderen na scheiden

Uitspraak vervangende toestemming erkenning

Open knowledge and freedom of communication
StatCounter geeft relevante overzichten
CSS validator test Tidy test
Een ánder Europa is mogelijk