maandag 29 juni 2009
Staan in je vaders schoenen
Jordan Monroe doet verslag voor Jeugd radio sinds zijn 16e jaar. Hij heeft belangstelling voor culturele diversiteit, muziek en geschiedenis en volgt een hbo opleiding communicatie.
Mijn vader en moeder zijn gescheiden toen ik 3 jaar oud was. Ik kan de dag nog herinneren dat mijn moeder hem verliet, ze stond op de oprijlaan van het Frans kwartier in Alemeda, Californië. Het Frans kwartier is een Creools restaurant dat hij en mijn moeder hebben gebouwd en geëxploiteerd. Hij droeg een licht gekleurd shirt en bleef kijken toen ik naar hem terug zwaaide via het auto-raam. Het leek een normaal afscheid.
Maar ná die dag maakten mijn moeder en grootmoeder het niet gemakkelijk voor mijn vader om mij te zien. Ik herinner me dat ik me al deze vragen stelde: Waar is hij? Waarom komt hij me niet ophalen? Weet hij niet waar wij zijn?
Mijn oma was duidelijk over haar mening: Ze hield niet van mijn vader. Jouw vader heeft nooit iets voor jou gedaan, zei ze altijd als ik zijn naam noemde. Nou, hij geeft me niets voor mijn verjaardag, dacht ik. Misschien had ze gelijk.
Wat ik niet wist, was dat ik later mijn vader zou begrijpen nadat ik zelf vader werd. Mijn oude vriendin en ik kregen een baby toen we jong waren: Ik was 21 jaar oud. Een paar jaar later zijn we gescheiden. Tot die tijd kuste ik mijn dochter goedenacht en werd gewekt doordat zij 's ochtends op mij sprong. Na de scheiding moest ik haar afzetten bij het huis van haar moeder en werden de goedenacht kussen over de telefoon uitgewisseld.
Mijn dochter's moeder lijkt een hekel aan mij te hebben op dezelfde manier als mijn grootmoeder een hekel had aan mijn vader. Toen ik begon te merken dat mijn dochter een slechte houding ten opzichtte van mij ontwikkelde, hoorde ik de stem van mijn grootmoeder mij zeggen: Jouw vader heeft nooit iets voor jou gedaan.
Nu ik in mijn vader's schoenen sta, zie ik de dingen duidelijker. De mening van mijn grootmoeder over mijn vader was alleen wat het was: háar mening. Ik werd gevormd naar het model van haar eigen niet-functionerende relatie met haar vader en dat is verkeerd.
Ik ben vastbesloten om vaderschap in mijn familie een andere inhoud te geven. Mijn dochter aanbidt mij, en haar liefde is niet gebaseerd op wat zij denkt hoe een vader moet worden. Het is gebaseerd op wat haar vader is: er voor haar te zijn.
Wanneer we een weekend samen zijn, zegt ze vaak: Ik hou van je. Maar het is de blik die ze me geeft die voor eeuwig haar gevoelens bekent. Ik zie mijn vader nu ook op die manier, nu ik weet dat hij al die tijd dat we apart waren aan mij heeft gedacht. Ik zie niet meer een man die mijn hele leven niets voor mij deed, maar een man die altijd van me gehouden heeft.
Alles overziend, hij is mijn vader, precies wat ik ben voor haar.
De samenwerking tussen Jeugd radio in Los Angeles en Kind in de knel in Drenthe kwam tot stand dankzij Kees Vendrik (tweedekamerlid GroenLinks).
Labels: Opvoeden
